vlakeies no 2
Εδώ κάτω όλα κείτονται. Εδώ κάτω κάποιοι αυτοκτονούν.. εδώ κάτω κάποιοι αυτοκτονούν κάθε μέρα, κάποιοι κραυγάζουν συνεχώς και στριφογυρνάνε στα άδεια καθίσματα, στριφογυρνάνε κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό. Εδώ μέσα κάποιοι ψέλνουν κάτι τελευταίες σιωπές. Ο τελευταίος ψεκασμός της ζωής μας. Γεμίσαμε παράσιτα, γεμίσαμε τα άδεια καθίσματα. Δεν έχει σημασία, γελάμε, ασταμάτητα. Μόνο αυτό μας νοιάζει μόνο αυτό μετρά. Τώρα που όλα κείτονται δίπλα μας θαρρούμε πως θα αντέξουμε εμείς; Εμείς τα παράσιτα αυτής της κολασμένης γης αυτής της κολασμένης προσευχής που τάχα τώρα ψέλνουμε; Αυτή η περιοχή δεν είναι για μας αυτή η περιοχή βρωμοκοπά, αλκοόλη και σκατά εμείς είμαστε για άλλα τα ξεπεσμένα τοπία της αγνότητας, πως τάχα είμαστε αγνοί, πως τάχα σκουριάζουμε εμείς τις ζωές σας, παρατάμε. Αν ήθελα κάτι να πω σε εσένα θα έπαιρνα το όπλο και θα σε κτυπούσα πισώπλατα θα σε κτυπούσα στα μάτια στα αυτιά αλλά δεν το κανα πες με βλάκα πες με αλήτη ότι θες ότι σου κάνει καλύτερα αλλά εγώ δεν σταματάω εδώ δεν είναι ακόμη η ώρα. Χάρηκες κύριε κλόουν; Χάρηκες που όλοι εμείς ζούμε σαν κουφάρια στα άκρα των ποταμιών. Και τώρα κλάψε κλάψε σα μωρό, κλάψε μέχρι να ξεβάψει η λυπημένη και άθλια σου φάτσα. Γιατί εμείς είμαστε μάλλον εδώ και μάλλον αναπνέουμε και μάλλον χαμογελάμε και αναπνέουμε τα παρασιτοκτόνα που μας πετάτε γιατί εμείς είμαστε τα παράσιτα των ζωών σας, είμαστε τα παράσιτα που εσείς μεγαλώσατε, εσείς μάθατε να βρίζουμε στο πόνο της γης. Μας δεν μας νοιάζει εμείς είμαστε βαλτοί μην μας ζητάτε και τα ρέστα εμείς είμαστε βαλτοί να σας ακούμε και να κάνουμε τους ρουφιάνους των ζωών σας θαρρείς πως μπορείς να με εξευτελίζεις; Χέστηκα εσύ τώρα κλαις ενώ εγώ μπορώ τουλάχιστο να χαμογελάω μπορώ τουλάχιστο να υπάρχω σε ένα άδειο κάθισμα και να φωνάζω έστω σιωπηλά δεν με νοιάζει χέστηκα για τα μεγάλα σου σχέδια χέστηκα για την αδιαφορία σου. Εξάλλου εγώ ένα πιόνι είμαι τι μπορώ να σου κάνω; Χέστηκα για σένα κλάψε όσο θες όσο σε παίρνει ομορφάντρα εγώ δεν μένω πια εδώ. Με έχετε εξορίσει.